Âhir

1. Son, en son. 2. Esma-i Hüsna'dandır: Her bir varlığın, hususan her bir canlının neticesini ve meyvesini bir tarifename, bir beyanname, bir fezleke kılarak onun eşkalini, ahvalini ve evsafını; vazifelerini, menfaatlerini ve hassalarını; emsalini, ensalini ve nesl-i âtisini o şeylerin kalbinde, çekirdeğinde yazan Allah. Allah, her şeyin sonunu ezelî ilmiyle belirler, sonu gelen varlıkların neslini tohum ve çekirdek gibi hülasalarla tanzim eder. Ağaç misalinde olduğu gibi, ikinci güzde o ağacın gördüğü bütün vazifelerini, esma-i İlâhiye'ye karşı ettiği bütün fıtrî tesbihatlarını ve gelecek bahar haşrinde neşrolabilen bütün sahâif-i amallerini, zerrecik ve küçücük kutucukların içine koyup Hafîz-i Zülcelal'in dest-i hikmetine teslim eder. Âhir ismi Beka sıfatına dayanır ve varlığının ebediyen kesintisiz devam edeceği manasına gelir. Âhir kelimesi, "Allah'ım! Sen evvelsin, Sen'den önce hiçbir şey yoktur ve Sen âhirsin, Sen'den sonra da hiçbir şey yoktur" manasındaki sözlerle başlayan Resulullah'ın (a.s.m.) bir münacatında da Esma-i Hüsna'dan biri olarak kullanılmıştır. Bk. Evvel