Âl-i Beyt

Hz. Peygamberin (a.s.m.) mübarek nesli. Hz. Peygamberin (a.s.m.) mübarek nesline Âl-i Beyt veya Ehl-i Beyt adı verilir. Peygamber Efendimizin erkek çocukları yaşamadığından, nesli Hz. Fatıma (r.a.) vasıtasıyla devam etmiştir. Hz. Ali ve Hz. Fatıma'nın (r.anhüma) evliliğinden dünyaya gelen Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin (r.a.) Âl-i Beytin temsilcileri durumundadırlar. "Size iki şey bıraktım. Onlara sarıldığınız müddetçe sapmazsınız. Allah'ın kitabı ve Âl-i Beytim"Ebû Dâvud, Menasik: 56 hadisi, Âl-i Beytin önemini vurgular. Âl-i Beyt, nuranî bir ağaç gibi günümüze kadar meyvelerini vermeye devam etmiştir. Hz. Peygamberin (a.s.m.) herşeyine sahip çıkan ümmet-i Muhammed, Âl-i Beyte de tam sahip çıkmış, maddi-mânevi destek olmuşlardır. Osmanlı Devleti, Nakîbu'l-Eşraf adıyla Âl-i Beyte mensup insanları tespit ve himaye eden bir teşkilat kurmuştur. Bununla beraber şu noktaya da açıklık getirmek gerekir: Üstad Bediüzzaman'ın Lem'alar'da dikkat çektiği gibi, "Hz. Peygamberin (a.s.m.) Âl-i Beytten risalet görevi açısından muradı, sünnet-i seniyyesidir. Sünnet-i seniyyeye uymayı terkeden gerçek Âl-i Beytten olmadığı gibi, Âl-i Beyte gerçek dost da olamaz." Nitekim Hz. Peygamber, kızı Fatıma'ya: "Kızım! Amelinle kendini kurtarmaya bak. Peygamber kızıyım diye mağrur olma. Yoksa ben de seni kurtaramam"Müslim, İman: 348 demiştir. Hz. Nuh, oğlu kendisine inanmayıp Tufan'da gözleri önünde sular altında kalınca "Ya Rabbi, o benim ehlimdendi" der. Cenâb-ı Hak da, "O senin ehlinden değil"Hûd Sûresi, 11:45-46 buyurur. Yani, arada iman bağı olmayınca nesep bağı olması peygamber oğluna bir şeref kazandırmaz. "Sûra üfürüldüğünde, o gün artık aralarında nesep kalmaz"Mü'minûn Sûresi, 23:101 âyeti, nesep bağının arızî, geçici bir bağ olduğunu bildirir. Bütün bunlardan ortaya çıkan sonuç şudur: Peygamber Efendimizin neslinden gelen Âl-i Beyt, hürmete lâyık insanlardır. Fakat bu hürmet, onların İslâm'a bağlılıkları dolayısıyla olmalıdır. Yoksa sadece neseben Âl-i Beytten gelmek yeterli değildir.