Bekà

Zıddı, fenâdır. 1. Devamlılık, kalıcılık, yok olmamak. 2. Varlıkların vücutlarının aynı hâlde kalması, kalıcı olması, geçici olmayıp daimî, berkarar, zevâlsiz olması. Allah bâkìdir; âlemin bekàsı ancak O'nun bekàsıyladır. Bâkìye müteveccih olan şey, bekànın cilvesine mazhar olur. Onun için bekà, ahirette bütün manasıyla tahakkuk eder ve varlıkların bekàları ebediyete kadar devam eder. Tekerrür-ü vücuttan ibaret olan dünyadaki bekà ise varlıkların vücudlarının geçici bir süre için dağılmaktan kurtarılıp muhafaza edilmesi, bir nevi ibkà edilmesidir ki sonunda zevale mahkûmdur. Ancak masnuatın bu dünyada bir parça görünmesi, mahvolmayıp yaratılmaları belki, vücutta kısa bir zaman toplanıp, matlup bir vaziyet alıp, suretlerinin alınması, timsallerinin tutulması, manalarının bilinmesi ve neticelerinin zaptedilmesi bekà âlemi olan ahiret hesabınadır. Ayrıca bk. Bâkì