Dalâlet

Zıddı, hidayettir. Kur'ân'ı dinlemeyip, şeriat ve sünnetden i'raz edip haktan ve doğru yoldan ayrılmaktır. Risale-i Nur'da, Cenâbı Hakkı tanımamak, inkâr etmek, Kur'ân'a muhalefet etmek, onu kabul etmemek, İlâhî emirlere sırt çevirmek, sünneti seniyeyi beğenmeyip bid'atlara sapmak hizmet, sa'y, tefekkür zamanlarında, nefsi unutmak, yani nefse bir iş vermemek, dalâlet olarak zikredilir. Dalâletin envâı çoktur. Bunların esasları şöyle sıralanabilir: 1. Âhireti tasdik eden, fakat sefahet ve dalâlette gidenler. 2. Âhirete inanmayan ehl-i inkâr ve dalâlet. 3. Amelî ve fer'î olmakla beraber, iman hükümlerini nefyetmek ve inkâr etmek. 4. Amelî ve fer'î olmayıp, belki itikadî ve fikrî bir hüküm. Yalnız imanın nefyini değil, belki imanın zıddına gidip bir yol açmak. Dalâletin temel taşı ve nokta-i istinadı tabiat tağutudur. Bir cihette de enedir. Dalâletin esası inkârdır ve reddir, terktir ve adem-i kabuldür. Suret-i zahiriyede ne kadar müsbet ve vücutlu görünse de, hakikatte intıfâdır, (nefiydir) ademdir. Sair mevcudatın netâic-i amellerine halel verdiği gibi, esma-i İlâhiye'nin cilve-i cemallerine perde çeker. Dalâletin dalâlet olması, devam etmesine mütevakkıf olup, tevbe ile inkıtaa uğradığı zaman affa dâhil olur. Tasavvur-u dalâlet, dalâlet olmadığı gibi, tefekkür-ü dalâlet dahi dalâlet değildir. Bununla beraber dalâlete, rıza göstermek ise dalâlettir. Dalâletin bir diğer manası da gaflettir.