Dünya

1. En yakın (Âhirete yakın). 2. En aşağı. Konuşma dilinde dünya, şu üzerinde bulunduğumuz yer küresine denilmektedir. Istılâhta ise dünya, âhiret âleminden bir önceki âlem, şu anda yaşadığımız âlem anlamındadır. Dünya, "bir kitab-ı Samedanîdir; âhiretin tarlasıdır; seyyar bir ticaretgahtır; bir misafirhanedir." Bir hadiste, "dünya mü'mine zindan, kâfire cennettir" denilmesi, âhirete nisbetledir. Yani, mü'min dünyada kısmen kusurlarının cezasını gördüğü için, dünya onun hakkında bir ceza yeridir ve onun saadetli âhiretine nisbeten bir zindan ve cehennemdir. Kâfir ise, Cehennemde ebedî kalacağından ve bir kısım iyilikleri varsa, mükâfatını bu dünyada gördüğünden, Cehenneme nisbetle bu dünyada cennette sayılır. Kendini dünyanın servet ve şaşaasına kaptırmış olan Karun'a, kavmi şu hatırlatmayı yaparlar: "... Dünyadan nasibini unutma!"Kasas Sûresi, 28:76 Dünyadan nasibin ne olduğu hakkında Hamdi Yazır, şu açıklamada bulunur: Bazıları, helâl rızk ve meşru dünya zevki, diye anlamak istemişlerse de, o geçici dünyanın kendisi demektir. Asıl dünyadan nasip ise, "Dünya âhiretin tarlasıdır" muktezasınca, âhiret için edilen intifa, âhirete kalacak ameldir. Yoksa dünyadan nasib, nihâyet bir kefendir." Tasavvufun mühim esaslarından biri, dünyayı terketmektir. Şüphesiz bu terk, kesb (çalışma) yönünden değil, kalb yönündendir. Mahiyetine hem madde, hem mana dercedilen insan, maddenin mahkûmu olmamalıdır. Zira madde, ancak manaya hizmetkâr olabilir. Bir insan para kazanmalı, fakat parayı kalbine değil, kasaya koymalı ve o parayla İslâma hizmet etmelidir. Mevlâna'nın teşbihiyle, "Su geminin içine girerse onu batırır. Altında bulunursa, onu yüzdürür.".