Emir

1. (Çoğulu: evâmir). 2. Buyruk, komut, talimat, ferman. 3. Yüksek bir makamın emir ihtiva eden yazısı, emirnâme. 4. Tıp doktorunun tertip ve tenbihi, reçete. 5. Fiilin "Yap" veya "Yapsın" gibi emir ifade eden sigası, kipi (Arapçada "Yap" kipine emr-i hâzır, "yapsın" kipine emr-i ğâib, "yapma" kipine neh-yi hâzır, "yapmasın" kipine neh-yi ğâib denir.) Emr-i İlâhî (Allah'ın emri): İlâhî kader. Emr-i Hak: Ölüm, vefat. Ulu'l-emr: Şer'an halka emretmekle ve halkın da onlara itaat etmekle mükellef bulunduğu zâtlardır ki, halife ile onun vekilleri bu cümledendir. Emir kulu: Aldığı emri icraya mecbur bulunan ve o hususta görüş ve mütalaa yetkisi bulunmayan kimse. Emre muharrer senet: Bono.