Fakr

1. Yoksulluk, fakirlik. 2. İhtiyaç. 3. Mevcudatın mahiyet-i maneviyesine derc edilmiş hacet ve ihtiyaçlardır. 4. İnsanın Cenâb-ı Hakk'a karşı fakirliğini anlayıp hissetmesi ve O'nun gınasına ayinedarlık etmesidir. İnsanın fakrı nihayetsizdir. Maddî servet itibariyle ne kadar zengin olursa olsun bu manadaki fakrdan asla kurtulamaz. Evet, insan kâinatın ekser envâına muhtaçtır. Hadsiz olan zâhirî ve bâtınî ihtiyâcâtı âlemin her tarafına dağılmış, arzuları ebede kadar uzanmıştır. Bunun hikmeti ise insan nihayetsiz hâcâtı içinde, nihayetsiz maksatlara karşı bir nokta-i istimdad aramaya mecbur olduğundan, vicdan daima o noktadan bir Ganiyy-i Rahîm'in dergâhına dayanır. Zira gecede zulümat nuru gösterdiği gibi, fakrını hisseden insan da fakr ve hâcâtıyla bir Kadîr-i Zülcelal'in gınâsını, rahmetini hisseder. "Evet, bütün yeryüzünü bir sofra-i nimet eden ve bahar mevsimini bir çiçek destesi yapan ve o sofranın yanına koyan ve üstüne serpen bir Cevvad-ı Kerîm'in misafirine fakr u ihtiyaç, nasıl elîm ve ağır olabilir#?# Belki fakr u ihtiyacı, hoş bir iştiha suretini alır. İştiha gibi fakrın tezyidine çalışır. Onun içindir ki kâmil insanlar, fakr ile fahretmişler. Sakın yanlış anlama! Allah'a karşı fakrını hissedip yalvarmak demektir. Yoksa fakrını halka gösterip, dilencilik vaziyetini almak demek değildir." Risale-i Nur mesleğinin dört esası olan acz, fakr, şefkat, tefekkür esaslarından biri olan fakr, insanı Rahman ismine isal eder. Çünkü insanın nihayetsiz ihtiyacı onu Kadîr-i Rahîm'in rahmetine rabteder.