Fer’

Çoğulu, fürû'/füruât. 1. Dal, budak. 2. Esaslı olmayıp ikinci derece-i ehemmiyette olan şey, teferruat. 3. Bir asıldan ayrılan kolların herbiri, şube, asl'ın mukâbili. 4. Evlat ve ahfâd. Kişinin temel nesep zincirini oluşturan yakınları onun usûlü, kendi çocukları, çocuklarının çocukları da fürû'udur. 5. Esâsât-ı imaniyeden olmayan fakat o esaslardan alınan hükümler veya esasata bina edilen amelî meselelerdir: Füruât tabir edilen fer'î meseleler ömr-ü beşerin devreleri itibariyle, zaman ve mekânın tagayyür etmesi tesiriyle tahavvül ve tebeddüle uğrarlar. Evet, mevasim-i erbaada giyecek, yiyecek ve sair ilâçların tebeddülüne lüzum ve ihtiyaç hâsıl olduğu gibi, bir şahsın yaşayış devrelerinde, talim ve terbiye keyfiyeti tebeddül eder. Kezalik, hikmet ve maslahatın iktizası üzerine, ömr-ü beşerin mertebelerine göre ahkâm-ı fer'iyede tebeddül vardır. Çünkü fer'î hükümlerden biri, bir zamanda maslahat iken, diğer bir zamana göre mazarrat olur. Veya bir ilâç, bir şahsa devâ iken, şahs-ı âhere dâ' olur. Bu sırdandır ki Kur'ân, fer'î hükümlerden bir kısmını neshetmiştir. Yani vakitleri bitti, nöbet başka hükümlere geldi, diye hükmetmiştir. Ayrıca bk. asıl