Hafî

1. Gizli, saklı. Zıddı, aşikârdır. 2. (Tasavvuf) İnsanın mânevî cihetindeki kalp, ruh, sır, hafî, ahfa denen beş latifesinden birisidir. İmam-ı Rabbanî'ye göre bu lâtifeler âlem-i emirdendir. Her lâtifede bir ulu'l-azm peygamberin mânevî hakikati altında terakki edilir. Aynı şekilde her lâtifenin farklı renkte bir nuru vardır. Hafî, tenzih, takdis ve hayret makamıdır. Letaif-i hamsenin dördüncü basamağında bulunur. Hz. İsa'nın (a.s.) kademi altındadır. Bu mertebeye vasıl olanlar Cenâb-ı Hakk'ın selbî sıfatlarının tecellîsine mazhar olarak ve O'nu tenzîh, takdîs ederek kibriyasının kemalini hayretle seyrederler. Nuru ise siyahtır. 3. (Fıkıh) Manaya delâleti açık olmakla birlikte harici bir sebepten dolayı kapsamındaki fertlerin bir kısmına delâletinde kapalılık bulunan lâfız. Hafî, İslâm hukukunun iki temel kaynağı olan Kur'ân ve Sünnette lâfzın manaya delâletinin kapalılık derecesine göre, az kapalıdan daha çok kapalıya doğru yapılan tasnifin ilk sırasında yer alır. Bu tasnif şöyledir: Hafî, müşkil, mücmel ve müteşâbih. Mesela: "Hırsız kadının ve erkeğin... ellerini kesin" âyetindeki "hırsız" (sârik) lâfzıdır. Bu kelimenin çalma eyleminde bulunan ve hırsız diye adlandırılan herkese delâlet ettiği açıktır. Fakat çalma eyleminde bulunmakla birlikte "yankesici" (tarrâr) veya "kefen soyucu" (nebbâş) gibi özel bir isimle anılan kişilere delâletinde ise kapalılık vardır. Bu açıdan hırsız (sârik) kelimesi hafî bir lâfızdır. "Kâtil, mirasçı olamaz" meâlindeki hadiste "kâtil" lâfzı hafîdir. Çünkü burada kâtil kelimesinin kasten adam öldüren kişiyi kapsadığı açık olmakla birlikte sözün söyleniş amacı da göz önünde bulundurulunca hataen, tesebbüben veya nefsî müdafaa gibi bir sebeple adam öldüren kimseye delâlet edip etmediğinde kapalılık vardır. Dolayısıyla kâtil kişinin hangi şartlarda mirastan mahrum bırakılacağı konusunda farklı görüşler ileri sürülmüştür.