Hevâ

1. İstek, arzu, heves, meyil, sevme, düşme. 2. İnsanın fıtratında tevdi edilen ve Mâbud-u Hakikînin hamd ve tesbihi için ona verilen cihazat ve istidadı kendi nefsine sarf ettiren bir lâtifedir. Hevâ, şerlere ve zararlara meyyaldir; insanı dünyaya çağırır ve sevk eder; hissi iptal eder; âkıbeti görmez; neticeleri düşünmez ve hazır lezzete müptelâdır. Bu yüzden insanın mesh-i mânevîsine sebep olur (sîretini değiştirir), insaniyeti melekiyet derecesinden kelbiyet derekesine düşürür. Fakat Cenâb-ı Hak yolunda hüsn-ü istimal edilirse ve zevk-i mecazîyi terk ederse, insanı zevk-i hakikate ulaştırır.