Huzur

1. Gönül rahatlığı, baş dinçliği, saadet. 2. Asayiş. 3. Ön, kat, yan, makam. 4. Önemli bir makamın veya zâtın önünde hazır bulunma, ona muhatap olma. 5. Huzur (huzur-u İlâhî), her şeyin Cenâb-ı Hakk'ın daire-i nazarında, mukabilinde, daire-i şuhudunda bulunmasıdır. O'nun her şeye nüfuzu vardır. Kevn ve mekân, O'nun şuhuduna ve huzuruna müdahale edemez. Hiçbir şey O'ndan gizlenemez. Hiçbir yer O'nun huzurundan hâli kalmaz. 6. İnsanda huzur (huzur-u daimî) ise ihsan manasındadır ki insanın, Cenâb-ı Hakk'ı görüyormuş gibi kendini her an O'nun huzurunda hissetmesi ve O'na kullukta bulunmasıdır. Diğer bir ifadeyle mevcudatı kendileri hesabına hizmetten azlederek Fâtır-ı Zülcelal hesabına istihdam etmek, Esma-i Hüsna'sının mazhariyet ve âyinedarlık vazifesinde istimal ederek mana-yı harfî nazarıyla onlara bakmak, her şeyde Cenâb-ı Hakk'a bir yol bulmaktır.