İlâh

1. Kendisine ibadet edilen, tanrı. 2. İlâh; • ulûhiyetinde tek ve yekta olan; • kemal-i bîzevâline, cemal-i bîmisâline, celal ve kibriyasına karşı secde edip mahviyet içinde hayret ve muhabbet edilen; • şiddet-i zuhurundan gizlenmiş ve azamet-i kibriyasından istitar etmiş olan; • hadsiz ilmi ve nihayetsiz iktidarı olup zarar ve menfaati elinde tutan; • Hâlık, Rezzak, Hakîm, Rahîm gibi bütün Esma-i Hüsna'nın müsemması olan; • iman, teslim, inkıyad ve itaat edilen ve bütün mahlûkatın ibadetlerine lâyık olan; • tagayyür, tenasül, tecezzîden münezzeh olup veledi, vâlidi ve küfvü bulunmayan; • vâcib, kadîm ve ezelî olup, hâdis veya bir asıldan munfasıl veya bir maddeden mütevellid olmayan; • ne zâtında nazîri, ne ef'âlinde şerîki, ne sıfâtında şebîhi olmayan Allah'tır. Ayrıca bk. ulûhiyet