İsim

1. Ad. 2. Arapça dilbilgisinde isim, "mânâsı kendisine delâlet eder" şeklinde tarif edilmiştir. Râgıb el-İsfahani ise ismi şu şekilde tarif etmiştir: Kendisi aracılığıyla zâtının ve aslının bilindiği şey. "İsim" sözcüğü iki şekilde kullanılır: Birincisi: Istılâhî konuluşa göre kullanılır. Bu durumda mesela adam ve at gibi, yalnızca hakkında haber, bilgi verilen şeyleri ihtiva eder. İkincisi: İlk konulduğu şekle göre kullanılır. Bu durumda şu üç noktayı ihtiva eder: a) Hakkında haber verilen şeyin kendisini, b) Haberi, c) Ve bu ikisi arasındaki bağı (edat) ihtiva eder. # وَعَلَّمَ اٰدَﮤَ الْاَسْمَـا ﰟ ءَ كُلَّهَا# ("Âdem'e bütün isimleri öğretti." Bakara sûresi, 2:31) ayetinde kastedilen de budur. Çünkü Hz. Adem'e (a.s.) isim öğretildiği gibi, onunla birlikte fiil ve edat da öğretilmiştir. Bir insanın bir ismi bilip müsemma kendisine gösterildiğinde onun müsemmasını da bilebilmesi ancak onun zâtını bilmesine bağlıdır. Nitekim görüleceği üzere, şayet biz bazı nesnelerin adlarını Hintçe ya da Rumca olarak bilseydik ve bu isimleri taşıyan şeylerin suretinin nasıl olduğunu bilmeseydik, onları gördüğümüz zaman müsemmaların hangileri olduğunu bilemezdik. Aksine bu durumda yalnızca mücerred seslerin bilgisine sahip olmuş olurduk. Böylece isimlerin bilinmesinin ancak müsemmaların bilinmesiyle ve onların suretinin zihinde veya hafızada belirmesiyle mümkün olacağı sabit olmaktadır. Ayrıca bk. mana-yı ismî; Esma-i Hüsna