Kebîr

1. Büyük, ulu. 2. Reis, önder. 3. Yaşlı, ihtiyar. 4. Esma-i Hüsna'dandır: Büyüklüğünü fikirlerin kavrayamadığı, ceberutiyet-i mutlaka derecesinde kibriya ve azamet sahibi olan Allah. Kebîr, Cenâb-ı Hakk'ın zâtının kemali için kullanılır. Bu da üç şekilde anlaşılır: Birincisi: İnsanlar tarafından kebîr, yaş itibariyle büyük olan mahlûklar için kullanılır (Mesela kebîrü's-sin denilir, azimü's-sin denilmez). Cenâb-ı Hak ise ezelî ve ebedî olduğundan mahlûkattan hiçbir büyükle kıyas edilemez. Yüce varlığı ezelden ebede kesintisiz devam eder. İkincisi: Cisim itibariyle büyüklüktür (Mesela fil koyundan büyüktür). Fakat Cenâb-ı Hak, cisimden münezzehtir. Bu açıdan yaratılmışlarla kıyas edilmez. Zira yaratılmışlar mümkünü'l-vücuttur, O ise vâcib'l-vücuttur. Vücubun en küçük cilvesi bütün kâinattan büyüktür. Büyüklüğü karşısında bütün varlıklar O'na boyun eğmiştir. Üçüncüsü: Yapılan eserler, ortaya konulan sanat ve maharet bakımından büyüklüktür. Hiç şüphesiz kâinat gibi büyük bir eser yaratarak sanat ve maharetini gösteren Zât-ı Zülcelal'in büyüklüğü elbette hiçbir varlıkla kıyas edilmez. Allahuekber unvanına bihakkın lâyıktır. Not: Büyüklüğü ifade eden Azîm, çoğunlukla sıfatların büyüklüğü için kullanılır. Kebîr ismi ise zâtın büyüklüğü için kullanılır ve Azîm isminin manasını da ihtiva eder. Bununla beraber bazen birbirinin yerine de kullanılabiliyor.