Keramet

1. Hürmet, kerem, ikram, lütuf, ihsan. 2. Evliyanın, kudret-i beşeriye haricinde, ekserisi gayr-ı ihtiyarî olarak, ummadığı bir yerden, bir ikram-ı İlâhî ve bir iltifât-ı İlâhî nev'inden, harika emirlere, hilâf-ı âdet hâlâta mazhar olması. İleride olacak hadiselerin çok önceden bilinmesi; birisinin kalbindeki bir suale intâk-ı bilhak nev'inden ona muvafık cevap verilmesi; Abdülkadir-i Geylanî'nin pişirilip yenen bir tavuğa "Kum biiznillâh!" demesiyle o tavuğun dirilmesi gibi. Keramet, mucize gibi, Allah'ın fiilidir. Ve o keramet sahibi de kerametin Allah'tan olduğunu bilir ve Allah'ın kendisine hâmi ve rakîb olduğunu da bilir. Tevekkül ve yakîni de fazlalaşır. Lâkin bazan Allah'ın izniyle kerametlerine şuuru olur, bazan olmaz. Evlâ ve eslemi de bu kısımdır. Zaruret olmadan kerametin izharı zarardır. Fakat kerametle kendi nefsine değil, belki kendi Rabbine itimadı ziyadeleşen ve tevekkülünü ziyadeleştirenler için hatarsızdır. Gizlemesine mükellef değil. Ancak fahr için, kasten izharına çalışmamalı. Çünkü onda zâhiren insanın kisbinin bir medhali bulunduğundan, nefsine nisbet edebilir. Nefsine nisbet edilirse ona istidrac denir. Ayrıca keramet ile istidrac ve ikram arasındaki farklar için bk. istidrac; ikram.