Küfür

1. Sövme, küfretme; küfür sözü; İslâm inanç esaslarına aykırı söz; gerçeği örtme, nankörlük. 2. İnkâr, tekzib, şirk: Mektubât-ı Rabbâniye ve merâyâ-yı Sübhâhiye ve memurîn-i İlâhiye olan mevcudatı âyinedarlık, vazifedarlık ve mânidarlık makamından düşürmek, kâinatın hukukuna tecavüz ve kemâlâtını inkâr etmek olduğu gibi, mevcudatta cilveleri, nakışları görünen bütün esma-i kudsiye-i İlâhiye'yi inkâr ile reddetme ve (o esmanın cilve-i cemallerine perde çekme ), Cenâb-ı Hakk'ın hakkaniyet ve sıdkını gösteren gayr-ı mütenahi bütün delillerini tekzip ve şehadetlerini reddetmektir. Hem haşmet-i saltanat-ı İlâhiye'yi inkar ve istihfaf etmek, Cenâb-ı Hakk'ın "bütün mülkünü esbaba ve tabiata taksim etmek ve onlara isnat etmek—hâşâ—hadsiz şerikleri hükmünde esbabı merci tanımak ve her şeyin yanında hâzır irade ve ilmini bilmemek ve şiddetli emirlerini tanımamak ve sıfatlarını ve gönderdiği elçilerini, peygamberlerini bilmemek," küfürdür. İmanın altı rüknü tefrik kabul etmez bir küllîdir, tecezzî kaldırmaz; bir cüz-ü hakikat-ı imaniyeyi inkâr küfürdür. Küfre rıza da küfürdür. Böyle olmakla birlikte "Tahayyül-ü küfür, küfür olmadığı gibi, tevehhüm-ü küfür dahi küfür değildir." Ayrıca bk. inkâr