Mana-yı İsmî

1. Arapçada ismin tarifi şöyle geçer: "Manası kendine delâlet eder, başkasını göstermez." 2. Mevcudata mevcudat hesabına, esbab adına, kendi manasına delâleti itibarıyla bakmak. Zira her şey nefsinde mana-yı ismiyle fânidir, mefkuttur, hâdistir, madumdur, kendi zâtında müstakil ve bizatihî sabit bir vücudu yoktur. Mesela insanın dünyayı ve ondaki mahlûkatı "Ne kadar güzeldir" diyerek sevmesi mana-yı ismî ile bakmaktır. Bununla kâinatın hakikî güzelliği gösterilmez. Ayrıca bk. mana-yı harfî