Nur

1. Aydınlık. Açık seçik olma. Zıddı ise zulmettir. 2. Aydınlatan: Yani başka şeyleri aydınlatarak, açık seçik hâle getiren ve yokluk karanlığını dağıtıp eşyayı izhar eden. Bu tarife göre, Kur'ân, İslâmiyet, iman, risalet-i Muhammediye (a.s.m.) birer nurdur: Hepsi de bilinmeyeni bildirir, anlaşılmayanı anlaşılır hâle getirir, mevcudatın mahiyetini bildirir, hâdiselerin iç yüzünü aydınlatır, görünmeyeni gösterir, işitilmeyeni işittirir, zulümatı dağıtıp, aydınlığa kavuşturur. Hem esma-i İlâhiye de birer nurdur. Çünkü yokluk zulümatını dağıtıp eşyayı vücud nuruna kavuşturur, onları izhar edip nakış nakış işler. Bütün mevcudat, (Esma-i Hüsna'nın zuhuruyla) adem karanlıklarından çıkıp, ziya-yı vücuda girerek varlık nurunu bulur. 3. Esma-i Hüsna'dandır: Zâhir isminin manasında olan Nur ismi, Cenâb-ı Hakk'ın bütün isimlerini tazammun eder. (Bk. Zâhir) Cevşenü'l-Kebir'de ise Nur ismi mealen şu şekilde tarif edilmektedir: Bütün nurlar O'nun nurunun ancak bir kesif gölgesi olan Nurların Nuru, Maddî ve mânevî bütün nurlar ve umum nurâniyat O'ndan feyiz alan Nurların Münevviri, Her nura ve nurânîye ve herbir nurlu mahlûka meşîet ve kudretiyle sûret-i maddiye ve mâneviyesini veren Nurların Musavviri, Bütün nurların bütün keyfiyâtını ilim ve irâdesiyle takdir eden ve maddî ve mânevî miktarlarını veren Nurların Mukaddiri, Bütün nur ve nurânîleri bütün levâzımâtıyla halk eden ve bütün nurları sevk ve idâre ve tedbir ve teshir eden Nurların Müdebbiri, Bütün nurları halk eden Nurların Hâlıkı, Her nurdan önce var olan Nûr-u Ezelî, Bütün nurların sönüp gitmesinden sonra bâkì kalan Nûr-u Sermedî, Nuru bütün nurların fevkinde olan ve azamet-i nurâniyetiyle bütün mevcûdâta hükmeden Nur-u Semâvât ve Arz, Hiçbir nur hiçbir cihetle O'nun nuruna misil olamayan Nur-u Mukaddes ve Muallâ olan Allah.