Rabıta

Çoğulu, revabıt. 1. Bağ, bağlantı. 2. Münasebet, alâka. 3. Mensubiyet. 4. Nizam, tertip, usûl. 5. (Gramer) Edat. 6. (Mantık) Bir kaziyede (önerme) bulunan üç unsurdan biri. Bunlar: Mevzu (konu), mahmûl (yüklem) ve rabıtadır (bağ). Burada yüklemi konuyla bağlayan bağlaca rabıta denir. Mesela "Hava açıktır" kaziyesinde "hava" mevzu, "açık" mahmûl, "-tır" ise rabıtadır. 7. (Tasavvuf) Genel olarak şu manalarda kullanılır: a) Müridin tefekkür ve muhayyile gücünü kullanarak zihnî planda mürşidiyle beraberlik hâlinde olması, kalben şeyhiyle beraber olması. b) Mürşidin şeyhini severek yâd etmesi ve suretini zihninde canlandırması. Fakat şeyhle olan münasebet mana-yı harfiyle, yani ayna Güneşin ziyasını neşrettiği gibi birer mâkes-i tecellî nazarıyladır.