Şefaat

Vesile olmak, duacı olmak. Hürmete lâyık birinin kendinden düşük bir diğeri hesabına rica ve yakarma ile yardım ederek onun ona katılması. Resul-i Ekrem aleyhissalâtü vesselâm hem keşf-i evliyada, hem sadık rüyalarda ümmetine görünmesi gibi haşirde de şefaatle görüşür. Rivayette vardır ki nübüvvetten evvel, cedd-i Nebî Abülmuttalip Resul-i Ekrem aleyhissalâtü vesselâm'ın küçüklük zamanında mübarek yüzüyle yağmur duasına giderdi. Onun yüzü hürmetine gelirdi ki; o hâdise, Abdülmuttalib'in bir şiiri ile iştihar bulmuş. Hem vefat-ı Nebevîden sonra, Hazret-i Ömer, Hazret-i Abbas'ı vesile yapıp demiş: "Yâ Rab! Bu Senin habîbinin amcasıdır. Onun yüzü hürmetine yağmur ver." Yağmur gelmiş. "O'nun izni olmadan, O'nun katında kim şefaat etme yetkisine sahiptir#?#" âyet-i kerimesinde belirtildiği üzere şefaat da hidayet gibi Cenâb-ı Hakk'ın kendi elindedir ve O'nun izni ve emri ile gerçekleşebilir. O zaman şefaat kapısı açılır. Ve şefaat etmesine izin verilenler kendi dilediklerine değil, yine Allah'ın dilediklerine şefaat imkânını bulabilir.