Şeyh

1. (Çoğulu: şuyuh). 2. Yaşlı adam, ihtiyar. 3. (Arapça) Kabile ve aşiret reisi. 4. Hadisçilerin hadis alıp rivayet ettikleri hocaları. 5. Şeyhülislam. 6. İnsanları tarikat yoluyla irşat eden: Tarikat mürşitlerine şeyh ve onlara bağlı kimselere mürid adı verilir. Şeyh, insanları halktan Hakka ulaştırmada bir rehber, bir kılavuzdur. Risalelerde şeyh-mürid ilişkileriyle ilgili olarak şu hatırlatma yapılır: "Üstad ve mürşid, masdar ve menba telâkki edilmemek gerektir. Belki mazhar ve mâkes olduklarını bilmek lâzımdır. Meselâ, hararet ve ziya sana bir âyine vasıtasıyla gelir. Sen de, güneşe karşı minnettar olmaya bedel, âyineyi masdar telâkki edip, güneşi unutup, ona minnettar olmak divaneliktir. "Evet, âyine muhafaza edilmeli, çünkü mazhardır. İşte mürşidin ruhu ve kalbi bir âyinedir, Cenâb-ı Haktan gelen feyze mâkes olur, müridine aksedilmesine de vesile olur. Vesilelikten fazla, feyiz noktasında makam verilmemek lâzımdır."Lem'alar, 17. Lem'a, 13. Nota, 5. Mesele, s. 232 Ayrıca bk. mürşid; müteşeyyih.