Seyyie

1. Çirkin, fena veya kötü olan her türlü şey, günah. Zıddı, hasenedir. 2. Râgıb el-İsfahânî'ye göre bütün kötülük ve çirkinlikleri kapsayan lâfızdır. Âyet ve hadislerle diğer İslâmî kaynaklarda hasene gibi seyyienin de üç mana ve muhtevada kullanıldığı görülmektedir. a) Mutlak olarak kötü ve çirkin iş, zararlı ve yıkıcı davranış. Mesela: Küfür bir seyyiedir. Bütün kâinatın tahkirini ve bütün esma-i İlâhiye'nin tezyifini, bütün insaniyetin terzilini tazammun eder. b) Özel bir hâl ve hareketin kötü niteliği. "Mesela zayıfın kavîye karşı izzet-i nefsi, kavîde tekebbür olur. Kavînin zayıfa karşı tevazuu, zayıfta tezellül olur." c) Belâ, musibet, ceza gibi kötü âkıbet ve sonuç; bu kullanımıyla "şer" ve "münker" kavramlarının eş anlamlısı kabul edilebilir. Mesela: "Kadîr-i Zülcelal herbir unsura çok vazifeler vermiş ve herbir vazifede çok neticeler verdiriyor. Bir unsurun birtek vazifesinde bir tek neticesi çirkin ve şer ve musibet olsa da, sair güzel neticeler, bu neticeyi de güzel hükmüne getirir. Eğer bu tek çirkin netice vücuda gelmemek için, insana karşı hiddete gelmiş o unsur o vazifeden men edilse, o vakit o güzel neticeler adedince hayırlar terk edilir; ve lüzumlu bir hayrı yapmamak şer olması haysiyetiyle, o hayırlar adedince şerler yapılır—ta birtek şer gelmesin gibi, gayet çirkin ve hilâf-ı hikmet ve hilâf-ı hakikat bir kusurdur. Kudret ve hikmet ve hakikat, kusurdan münezzehtirler." Ayrıca bk. günah