Şiar

Çoğulu, şeâir. 1. İz, belirti, işaret, nişan, sembol, alâmet. 2. Şeâir-i İslâmiye: Zeminin yüzünde çakılmış mismarlar hükmünde olan şeair-i İslâmiye ruh-u İslâmı, daim, enzâra ders veren, umumun ve bâhusus avâm-ı mü'minînin istinadgâhları olan namaz, ezan, kâmet, din dersleri ve esselamüaleyküm gibi İslâmiyete ait olan ve İslâmı diğer dinlerden ayıran sembollere, alâmetlere denilmektedir. Herkese, umumiyet itibarıyla taallûk eder. "Şeâir, adeta hukuk-u umumiye nev'inden, cemiyete ait bir ubudiyettir. Birisinin yapmasıyla o cemiyet umumen istifade ettiği gibi, onun terkiyle de umum cemaat mes'ul olur. Bu nevi şeâire riyâ giremez ve ilân edilir. Nafile nev'inden de olsa, şahsî farzlardan daha ehemmiyetlidir." "Şeâirin faidesi yalnız malûm mesâlihtir" denilmez ve öyle bilmek hatadır. Belki o maslahatlar, çok hikmetlerinden bir faidesi olabilir. Mesela biri dese, "Ezanın hikmeti, Müslümanları namaza çağırmaktır. Şu hâlde bir tüfek atmak kâfidir." Hâlbuki o divane bilmez ki binler maslahat-ı ezâniye içinde o bir maslahattır. Tüfek sesi o maslahatı verse, acaba nev-i beşer namına, yahut o şehir ahalisi namına, hilkat-i kâinatın netice-i uzmâsı ve nev-i beşerin netice-i hilkati olan ilân-ı tevhid ve rububiyet-i İlâhiye'ye karşı izhar-ı ubûdiyete vasıta olan ezanın yerini nasıl tutacak#?#