Sultan

1. Kuvvet, delil, burhan, hüccet. 2. Padişah, hükümdar. 3. Padişahın kuvvet ve kudreti. Osmanlı padişahlarına sultan denildiği gibi; annelerine, kız kardeşlerine ve eşlerine de sultan denilirdi. Tarihî kaynaklar, sultan kelimesinin, İslâmın ilk üç-dört asrından sonra kullanılmaya başlandığını, bilhassa Osmanlı padişahlarında yaygın bir şekilde kullanıldığını belirtiyorlar. Sultan kavramının diğer anlamları ise şöyle:. 4. Mecaz yoluyla kudretin kaynağını tavsif etmek için kullanılır: "Döşedi mihr-i felek yolları dibalar ile/Etti teşrif çemen mülkünü sultan-ı bahar." (Bâki). 5. Kendi âleminin padişahı, anlamında da kullanılır. Bununla, kimsenin minnetini çekmemek için kendi yağıyla kavrulan kimse kastedilir. 6. Manevî saltanat ile tasarruf etmeleri sebebiyle bazı tarikat pîrlerine ünvan olarak verilir: "Sultan Abdulkâdir Geylânî.". 7. Herhangi birine saygı ifadesi için de kullanılır: "Sultanım, şöyle buyursunlar!". 8. Cenâb-ı Hakkın ismi: Otorite, kudret, hâkimiyet ve egemenlik sahibi olan Allah. Ayrıca bk. saltanat-ı Rububiyet.