Sünnet

1. İzlenen yol, yöntem, örnek alınan uygulama, kanun, kural, kaide. 2. Sünnet-i Seniyye: Resul-i Ekrem aleyhissalâtü vesselâmın akvâl, ef'âl ve ahvâline denir. Onun (a.s.m.) sünneti, ferâiz, nevâfil, âdât-ı hasenesi olmak üzere üç kısımdır. Farz ve vâcip kısmı: (Şeriat-ı Garrâda tafsilâtıyla beyan edilmiştir. Onlar muhkemattır, hiçbir cihette tebeddül etmez.) Bu kısım sünnete ittibâa mecburiyet var; terkinde azap ve ikab vardır. Herkes ona ittibâa mükelleftir. Nevâfil kısmı: İbadete tâbi Sünnet-i Seniyye kısımlarıdır. (Emr-i istihbâbî ile, yine ehl-i iman mükelleftir; fakat terkinde azap ve ikab yoktur. Fiilinde ve ittibâında azîm sevaplar var.) Onlar dahi şeriat kitaplarında beyan edilmiş; onların tağyiri bid'attır. Âdât-ı hasene kısmı: Örf ve âdât, muamelât-ı fıtriyede Resul-i Ekrem aleyhissalâtü vesselâmın malûm olan harekâtıdır. Konuşma, yeme, içme ve yatma gibi hâlâtın âdâbının düsturlarını beyan eden ve muaşerete taallûk eden sünnetlerdir ki "âdâb" diye tabir edilir. Onlara muhalefete bid'a denilmez; fakat âdâb-ı Nebevîye bir nevi muhalefettir ve onların nurundan ve o hakikî edepten istifade etmemektir. Çünkü âdâb-ı şer'iye vahyin semeresidir. Sünnet-i Seniyyenin içinde en mühimi,—ezan ve esselamüaleyküm gibi—İslâmiyet alâmetleri olan ve şeâire de taallûk eden sünnetlerdir. Şeâir, adeta hukuk-u umumiye nev'inden, cemiyete ait bir ubudiyettir.