Tevazu

1. Alçakgönüllülük. 2. Mevki, makam ve mal bakımından kendinden aşağıda olan kimselere karşı kendisinde bir üstünlük görmemek, bir meziyet iddia etmemek. İnsanda her ne fazilet ve üstünlük varsa hepsi Allah'ın ihsanıdır. Bunu idrak eden kul, kibirden kurtulur, tevazua kavuşur. Tevazu, vicdanı ve fikri güzelleştiren en önemli faziletlerdendir. Güzel ahlâkın bütün şubeleri gibi, tevazu da en ileri şekliyle Allah Resulünde (a.s.m.) görülür. Bir gün Peygamber Efendimizin (a.s.m.) huzuruna birisi girer ve onun Peygamberlik heybetinden dizleri titremeye başlar. Bunun üzerine Peygamber Efendimiz kendisine şöyle buyurur: "Korkma! Ben Padişah değilim. Ben ancak Kureyş kabilesinden, kurutulmuş et yiyen bir kadının oğluyum." Her fazilette olduğu gibi, tevazuda da istikamet üzere olmak her türlü aşırılıklardan uzak durmak gerekir. Tevazuun ifratı tekebbür (büyüklenmek), tefriti ise zillet göstermektir. Bu konuda Üstad Bediüzzaman şöyle der: "Zayıfın kavîye karşı izzet-i nefsi, kavîde tekebbür olur. Kavînin zayıfa karşı tevazuu, zayıfta tezellül olur."İlk Dönem Eserleri, Sünûhat, İfade-i Meram, s. 303.