Teveccüh-ü Nâs

1. İnsanların bir kişiye yönelmeleri, ona sevgi beslemeleri. 2. İnsanların takdirleri, beğenmeleri, alkışlamaları. Teveccüh-ü nâs, kulların sevgisine, alkışına, takdirine kapılıp, dünyaya geliş gayesinden sapma hastalığıdır. Bu hastalığa tutulanlar kendileri gibi zavallı olan bir başka insandan medet bekleme gafletine düşerler. Teveccüh-ü nâs, riyanın davetçisi, rızaya giden yolun da en büyük engelidir; toplumun esiri olmak, onların ayıplamasını günahtan önde tutmak, onların beğenmesini meleklerin teveccühüne tercih etmektir. Herkesin kendi derdini tek olarak çektiği kabir âlemini, kimsenin kimseye dönüp bakamayacağı mahşer meydanını ve Allah'ın izni olmadan kimsenin şefaat edemeyeceği hesap gününü hatırlayan insanlar, bu hastalığa yakalanmazlar. "Allah, mü'minlerden nefislerini ve mallarını Cennet mukabili satın aldı"Tevbe Sûresi, 9:111 âyet-i kerimesine kulak verir ve kendilerini insanların teveccühüne değil Rabbinin rızasına adarlar; nefis ve mallarını Allah'a satarlar. Şu var ki, "Allah için sevmek" gibi, "Allah için sevilmek" de meşru ve güzeldir. Her mü'min ister ki, Allah'ın mü'min kulları onu sevsinler. Bu arzu nefsanî değil Rahmânîdir ve teveccüh-ü nâs hastalığına girmez. "Teveccüh-ü nâs istenilmez, belki verilir. Verilse de onunla hoşlanılmaz. Hoşlansa ihlâsı kaybeder, riyaya girer."Lema'lar, 21. Lem'a, 1. Nokta, Birincisi, s. 253.