Ümmî

Dünyevî bir tahsil görmemiş olan. Okuma ve yazması olmayan. Peygamber Efendimiz (a.s.m.) için "Nebiyy-i Ümmî" denir. O Nebiyy-i Ümmînin (a.s.m.) masum ruhu dünyanın bütün kötülüklerinden, ihtiraslarından, hilelerinden çok uzaktı. Allah, onu lekesiz, tozsuz, parlak bir ayna olarak hazırlamış, terbiye etmişti. İşte "ümmiyet" denilen bu safiyet aynasında vahiy tezahür etti. "Sanki o Zat, vahy-i İlâhînin makesi olan masum ruhuyla zaman ve mekânı tayyederek, o zamanın en derin derelerine girmiş ve gördüğü gibi söylemiştir."İşârâtü'l-İ'câz, Bakara Sûresi, 23-24. Âyetler, Mukaddime, 4. Mesele, s. 227 Âlemlerin Rabbi, o şanlı peygamberini kimseye talebe etmedi. İlâhî takdiriyle buna engel oldu. Bu okuma tâ "oku" emri gelinceye kadar tehir edildi. Bu emri alan o Nebiyy-i Ümmî (a.s.m.), kâinat kitabını Rabbinin ismiyle okudu. Ondaki hikmetleri, ince manaları, gayeleri anlattı. İnsanın mahiyetini, hakikatini, vazifesini öğretti. İnsanlık âlemine Kur'ân'ı öğretti.