Âyet-ül Kübra — Sayfa 169

canavarlar, ejderhalar zannettiğim mahluklar ise; mûnis deve, öküz, koyun, keçi gibi hayvânât-ı ehliye olduğunu gördüm. "Elhamdülillahi alâ nur-il iman" diyerek

âyet-i kerimesini okudum, o vakıadan ayıldım.

İşte o iki dağ; mebde-i hayat, âhir-i hayat... Yani âlem-i arz ve âlem-i berzahtır.

O köprü ise, hayat yoludur.

O sağ taraf ise, geçmiş zamandır. Sol taraf ise, istikbaldir.

O cep feneri ise, hodbin ve bildiğine itimad eden ve vahy-i semâvîyi dinlemeyen enâniyet-i insaniyedir.

O canavarlar zannolunan şeyler ise, âlemin hâdisatı ve acib mahlûkâtıdır.

İşte enâniyetine itimad eden, zulümât-ı gaflete düşen, dalâlet karanlığına müptelâ olan adam; o vakıada evvelki halime benzer ki: O cep feneri hükmünde nâkıs ve dalâlet-âlûd malûmat ile zaman-ı mâziyi bir mezar-ı ekber suretinde ve adem-âlûd bir zulümat içinde görüyor. İstikbali, gayet fırtınalı ve tesadüfe bağlı bir vahşetgâh gösterir.

diyerek