Âyet-ül Kübra — Sayfa 176

ya ister. Yani ya fiilî, ya kavlî lisan-ı acziyle bir dua eder. Maksûduna muvaffak olur. Öyle de: İnsan bütün zîhayat âlemi içinde nâzik, nazenin, nazdar bir çocuk hükmündedir. Rahmânürrahîm'in dergâhında, ya zaaf ve acziyle ağlamak veya fakr ve ihtiyacıyla dua etmek gerektir. Tâ ki, makasıdı ona musahhar olsun veya teshirin şükrünü edâ etsin. Yoksa bir sinekten vaveylâ eden ahmak ve haylaz bir çocuk gibi: "Ben kuvvetimle bu kâbil-i teshir olmayan ve bin derece ondan kuvvetli olan acib şeyleri teshir ediyorum. Ve fikir ve tedbirimle kendime itaat ettiriyorum." deyip küfran-ı nîmete sapmak, insaniyetin fıtrât-ı asliyesine zıt olduğu gibi, şiddetli bir azâba kendini müstehak eder.

* * *