Divan-ı Harb-i Örfî kitabının "Sekizinci Cinayet" bölümü 22. sayfada başlar. Yukarıdaki okuyucu bu sayfadan açılır; bölümün metni aşağıda basılı nüsha görünümüyle verilmiştir. Kitabın tamamı: Divan-ı Harb-i Örfî.

Birincisi:O ismi tahdid ve tahsisten halâs etmek ve umum mü'minlere şümulünü ilân etmek... Tâ ki, tefrika düşmesin ve evham çıkmasın.

İkincisi:Bu geçen musibet-i azîmeye sebebiyet veren fırkaların iftirakının, tevhid ile önüne set olmaktı. Vâ esefâ ki, zaman fırsat vermedi. Sel geldi, beni de yıktı. Hem derdim: Bir yangın olsa, bir parçasını söndüreceğim. Fakat hocalık elbisem de yandı. Ve uhdesinden gelemediğim bir yalancı şöhret de maalmemnuniye ref oldu.

Ben ki, âdi bir adamım. Böyle meclis-i mebusan ve âyan ve vükelânın en mühim vazifelerini düşündürecek bir emri, uhdeme aldım. Demek cinayet ettim!..

SEKİZİNCİ CİNAYET:Ben işittim ki: Askerler bazı cemiyetlere intisab ediyorlar. Yeniçerilerin hâdise-i müdhişesi hatırıma geldi. Gayet telaş ettim. Bir gazetede yazdım ki: Şimdi en mukaddes cemiyet, ehl-i iman askerlerin cemiyetidir. Umum mü'min ve fedakâr askerlerin mesleğine girenler, neferden seraskere kadar dâhildir. Zira ittihad, uhuvvet, itaat, muhabbet ve i'lâ-yı Kelimetullah, dünyanın en mukaddes cemiyetinin maksadıdır. Umum

Sayfa 22 Okuyucuda devam et

Sekizinci Cinayet

Divan-ı Harb-i Örfî uygulamada, çevrimdışı