Elhüccetüzzehra — Sayfa 101

Dokuzuncu, Onuncu Delil:

Yâni: Her masnuda, hususan bahar mevsiminde zemin yüzünde sermedî bir hüsün ve cemâlin cilvelerini gösteren bütün güzel mahluklar, ezcümle çiçekler, meyveler ve kuşçuklar ve sinekler ve bilhassa yaldızlı ve yıldızlı kuşçukların hilkatlerinde ve suretlerinde ve cihâzatlarında öyle mu'cizane bir maharet ve dikkât ve hârika bir san'at, bir ittikan, bir mükemmeliyet ve san'atkârlarının mu'cizatlı hünerlerini gösteren ayrı ayrı, çeşit çeşit tarzlarda şekiller, makinecikler; gayet ihâtalı bir ilme ve –tâbirde hata olmasın– gayet maharetli ve fünunlu bir meleke-i ilmiyeye kat'î delâlet ve serseri tesâdüfün ve şuursuz ve müşevveş esbabın müdahale etmesinin imkânsız olduğuna şehâdet ettikleri gibi;

ifadesiyle o güzel masnûlarda o derece bir şirin süslemek ve tatlı bir zînet ve câzibedar bir cemâl-i san'at var ki, nihâyetsiz bir ilim ile iş görür ve herşeyin en güzel tarzını bilir ve san'atkârlığın cemâl-i kemâlini ve kemâl-i cemâlini zîşuurlara göstermek ister ki; en cüz'î bir çiçeği ve küçük bir sineği ihtimamkârâne, mahirâne,