Elhüccetüzzehra — Sayfa 135

erbab-ı ulûmu ilzam ve iskât etmiş, her nerede olursa olsun vâkî olan bütün suallere mutlak bir isabetle ve aslâ tereddüt etmeden cevap vermiş, ondört yaşından itibaren üstadlık pâyesini taşımış ve mütemâdiyen etrafına feyz-i ilim ve nur-u hikmet saçmış, izahlarındaki incelik ve derinlik ve beyanlarındaki ulviyet ve metanet ve tevcihlerindeki derin feraset ve basiret ve nur-u hikmet, erbab-ı irfanı şaşırtmış ve hakkıyla "Bediüzzaman" ünvan-ı celilini bahşettirmiştir. Mezâyâ-yı âliye ve fezâil-i ilmiyesiyle de dîn-i Muhammedî'nin (A.S.M.) neşrinde ve isbatında bir kemâl-i tam halinde rû-nüma olmuş olan böyle bir zât elbette Seyyidü'l Enbiya Hazretleri'nin (A.S.M.) en yüksek iltifatına mazhar ve en âlî himaye ve himmetine naildir. Ve şüphesiz, o Nebiyy-i Akdes'in (A.S.M.) emir ve fermânıyla yürüyen ve tasarrufuyla hareket eden ve O'nun envâr ve hakaikına vâris ve ma'kes olan bir zât-ı kerîmü's-sıfattır.

Envâr-ı Muhammediye'yi (A.S.M.) ve maarif-i Ahmediye'yi (A.S.M.) ve füyuzât-ı şem-i İlahî'yi en müşâşa' bir şekilde parlatması ve Kur'ânî ve hadîsî olan işarât-ı riyâziyenin kendisinde müntehî olması ve hitabât-ı Nebeviye'yi (A.S.M.) ifade eden âyât-ı celilenin riyâzî