Elhüccetüzzehra — Sayfa 52

insanın ruhlarına, nefislerine, akıllarına terbiyekârâne ders vermesi ve mânevî terakkiyata sevketmesi, emsâlsiz bir hâlettir.

Hem, öyle bir şeriatla meydana gelmiş ki; âdilane kanunlarıyla nev-i beşerin beşten birisini ondört asırda maddî ve mânevî terakkî içinde idare etmesi misilsiz bir hâlet olduğu gibi, O Zât (A.S.M.), öyle bir îmân ve itikadla meydana çıktı ki; bütün ehl-i hakikat her zaman O'nun mertebe-i îmânından feyz almalarıyla beraber en yüksek ve en kuvvetli bir derecededir diye müttefikan tasdikleri ve o zamanda hadsiz muarızlarının O'na muhâlefeti zerre kadar bir telaş, bir vesvese, bir şüphe vermemesi gösteriyor ki, kuvvet-i îmâniyede dahi onun emsâli yok ve o küllî yüksek îmânı misilsizdir.

Hem öyle bir ubûdiyet ve ibâdet gösterdi ki; ibtida ve intihayı birleştirip hiç kimseyi taklid etmeyerek, ibâdetin en ince esrarını görüp müraât ederek en dağdağalı zamanlarda dahi tam tamına ubûdiyeti yapması –emsâlsiz bir hâlet olması gibi– Hâlık'ına karşı öyle daavat ve münâcât ve ricalar yapmış ki, bu zamana kadar telahûk-u efkârla beraber o mertebeye yetişilmemiş. Meselâ: Cevşenü'l-Kebir Münâcâtı'nda binbir esmâ-i