Elhüccetüzzehra — Sayfa 61

Vesselâm'ın içindeki büyük evliyâ ve Ali (R.A.), Hasan (R.A.), Hüseyin (R.A.) ve ehl-i beytin oniki imamı ve Gavs-ı Âzam (K.S.) ve Ahmed-i Rüfaî (K.S.), Ahmed-i Bedevi (K.S.), İbrahim-i Desukî (K.S.), Ebu-l Hasan-ı Şazelî (K.S.) gibi aktablar, imamlar; ittifakla, hakkalyakîn bir itikadla ve keşfiyat ve müşâhedatla ve ümmette gösterdikleri hârika irşâdat ve kerâmetlerle, risâlet ve hakkaniyet ve sâdıkıyet-i Muhammediye'ye (A.S.M.) îmânları ve şehâdetleri ile imza basıyorlar.

Onuncu:Enbiyadan sonra en muhterem ve yüksek tâife ve ümmî ve bedevi oldukları halde az bir zamanda nur-u Muhammedî (A.S.M.) ile şarktan garba kadar âdilane idare edip, cihangir devletleri mağlup ederek müterakkî, fenli, medenî, siyasî milletlere üstad, muallim, diplomat, hâkim-i âdil olarak o asrı bir asr-ı saadet hükmüne getiren sahâbeler; Muhammed'in (A.S.M.) her halini tedkik ve taharriden sonra gözleriyle gördükleri çok mu'cizatın kuvvetiyle eski düşmanlıklarını ve ecdadlarının mesleklerini ve çokları –Hâlid İbn-i Velid ve İkrime İbn-i Ebu Cehil gibi– pederlerinin taraftarlıklarını, kavim ve kabilelerini tamamıyla bırakıp bütün ruh u canlarıyla, gayet fedakârâne bir surette İslâmiyet'e girerek aynelyakîn derecesinde Muhammed'in (A.S.M.)