Ene ve Zerre — Sayfa 50

Hem madem Hallâk-ı Bîmisâl israf etmiyor, abes işleri yapmıyor. Hatta güz mevsiminde vazifesi bitmiş, vefât etmiş mahlukların enkaz-ı maddiyesini bahar masnuâtında istimâl ediyor; onların binalarında dercediyor.

Elbette

sırrıyla,

işaretiyle şu dünyada câmid, şuursuz ve mühim vazifeler gören zerrât-ı arziyenin elbette taşı, ağacı, her şeyi zîhayat ve zîşuur olan âhiretin bazı binalarında derc ve istimâli mukteza-yı hikmettir. Çünkü harab olmuş dünyanın zerrâtını dünyada bırakmak veya ademe atmak israftır. Ve şu hakikattan pek muazzam bir "Kanun-u Hikmet"in ucu görünüyor.

Hem madem şu dünyanın pek çok âsârı ve manevîyatı ve meyveleri ve cin ve ins gibi mükellefînin mensucât-ı amelleri, sahâif-i ef'âlleri, ruhları, cesedleri âhiret pazarına gönderiliyor. Elbette o semerata ve mânalara hizmet eden ve arkadaşlık eden zerrât-ı arziye dahi, vazife noktasında kendine göre tekemmül ettikten sonra, yani nur-u hayata çok defa hizmet ve mazhar olduktan sonra ve hayatî