Esasat-ı Nuriye — Sayfa 277

28-âl-i Beyt'e Muhabbet Esası

1-«ÜÇÜNCÜ NÜKTE

(75)) اِلَّا الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبَى âyetinin bir kavle göre mânâsı: "Resul-i

Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm, vazife-i risaletin icrasına mukabil ücret istemez yalnız Âl-i Beytine meveddeti istiyor."

Eğer denilse:"Bu mânâya göre, karâbet-i nesliye cihetinden gelen bir fayda gözetilmiş görünüyor.

Halbuki, (76)) اِنَّ اَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اَتْقَيكُمْ sırrına binaen, karâbet-i

nesliye değil, belki kurbiyet-i İlâhiye noktasında vazife-i risalet cereyan ediyor."

75 Şûra Sûresi, 42:23

76 Hucurat Sûresi, 49:13.

Elcevap: Resul-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm, gayb-âşinâ nazarıyla görmüş ki, Âl-i Beyti, âlemi İslâm içinde bir şecere-i nuraniye hükmüne geçecek. Âlem-i İslâmın bütün tabakatında, kemâlât-ı insaniye dersinde rehberlik ve mürşidlik vazifesini görecek zatlar, ekseriyet-i mutlaka ile, Âl-i Beytten çıkacak. Teşehhüddeki, ümmetin âl hakkındaki duası ki,

dir, makbul olacağını keşfetmiş.

Yani, nasıl ki millet-i İbrahimiyede ekseriyet-i mutlaka ile nuranî rehberler Hazret-i İbrahim'in (a.s.) âlinden, neslinden olan enbiya olduğu gibi ümmet-i Muhammediyede de (a.s.m.), vezâif-i azîme-i İslâmiyette ve ekser turuk ve mesâlikinde, enbiya-yı Benî İsrail gibi, aktâb-ı Âl-i Beyt-i Muhammediyeyi (a.s.m.) görmüş. Onun için,