Beşinci Deva

(Lem'alar Mecmuası'ndan)

BEŞİNCİ DEVA:Ey maraza müptelâ hasta! Bu zamanda tecrübemle kanaatım gelmiştir ki; hastalık bazılara bir ihsân-ı İlâhî'dir, bir hediye-i Rahmânî'dir. Bu sekiz dokuz senedir, liyakatsız olduğum halde, bazı genç zâtlar, hastalık münasebetiyle dua için benimle görüştüler. Dikkat ettim ki; hangi hastalıklı genci gördüm, sâir gençlere nisbeten âhiretini düşünmeye başlıyor. Gençlik sarhoşluğu yok. Gaflet içindeki hayvânî hevesattan bir derece kendini kurtarıyor. Ben de bakıyordum, onların tahammül dâhilindeki hastalıklarını bir ihsân-ı İlâhî olduğunu ihtar ederdim. Derdim ki; "Kardeşim, senin bu hastalığının aleyhinde değilim, hastalık için sana karşı bir şefkat hissedip acımıyorum ki dua edeyim. Hastalık seni tam uyandırıncaya kadar sabra çalış ve hastalık vazifesini bitirdikten sonra, Hàlık-ı Rahîm inşâallah sana şifa verir."

Hem derdim; "Senin bir kısım emsâlin, sıhhat belâsıyla gaflete düşüp, namazı terkedip,

kabri düşünmeyip, Allah'ı unutup, bir saatlik hayât-ı dünyeviyenin zâhirî keyfi ile, hadsiz bir hayât-ı ebediyesini sarsar, zedeler, belki de harab eder. Sen hastalık gözüyle, her halde gideceğin bir menzilin olan kabrini ve daha arkasında uhrevî menzilleri görürsün ve onlara göre davranıyorsun. Demek senin için hastalık, bir sıhhattır. Bir kısım emsâlindeki sıhhat, bir hastalıktır."

* * *