Birinci Nokta

BİRİNCİ NOKTA:İnsan, nur-u îman ile âlâ-yı illiyyîne çıkar; Cennet'e lâyık bir kıymet alır. Ve zulmet-i küfür ile, esfel-i sâfilîne düşer; Cehennem'e ehil olacak bir vaziyete girer. Çünkü; îman, insanı Sâni-i Zülcelâl'ine nisbet ediyor; îman, bir intisaptır. Öyle ise insan, îman ile insanda tezahür eden san'at-ı İlâhiye ve nukuş-u Esmâ-i Rabbaniye itibariyle bir kıymet alır. Küfür, o nisbeti kat'eder. O katdan san'at-ı Rabbaniye gizlenir. Kıymeti dahî yalnız madde itibariyle olur. Madde ise, hem fâniye, hem zâile, hem muvakkat bir hayat-ı hayvanî olduğundan, kıymeti hiç hükmündedir.

Bu sırrı bir temsil ile beyan edeceğiz.

Meselâ:İnsanların san'atları içinde, nasılki maddenin kıymeti ile san'atın kıymeti ayrı ayrıdır. Bâzen müsavi, bâzen madde daha kıymettar, bâzen oluyor ki; beş kuruşluk demir gibi bir maddede, beş liralık bir san'at bulunuyor. Belki bâzen, antika olan bir san'at, bir milyon kıymeti aldığı halde, maddesi beş kuruşa da değmiyor.

İşte öyle antika bir san'at, antikacıların çarşısına gidilse, hârika-pişe ve pek eski hünerver san'atkârına nisbet ederek, o san'atkârı yâd

etmekle ve o san'atla teşhir edilse, bir milyon fiyatla satılır. Eğer, kaba demirciler çarşısına gidilse, beş kuruşluk bir demir bahasına alınabilir.

İşte insan, Cenâb-ı Hakk'ın böyle antika bir san'atıdır. Ve en nâzik ve nâzenin bir mu'cize-i kudretidir ki; insanı, bütün esmasının cilvesine mazhar ve nakışlarına medar ve kâinata bir misal-i musağğar suretinde yaratmıştır.

Eğer nur-u îman, içine girse, üstündeki bütün mânidar nakışlar, o ışıkla okunur. O mü'min, şuur ile okur ve o intisapla okutur. Yani: "Sâni-i Zülcelâl'in masnuuyum, mahlukuyum, rahmet ve keremine mazharım." gibi manalarla insandaki san'at-ı Rabbaniye tezâhür eder.

Demek Sâni'ine intisaptan ibaret olan îman; insandaki bütün âsâr-ı san'atı izhâr eder. İnsanın kıymeti, o san'at-ı Rabbaniye'ye göre olur. Ve âyine-i Samedâniye itibariyledir. O halde şu ehemmiyetsiz olan insan, şu itibarla bütün mahlukat üstünde bir muhatab-ı İlahî ve Cennet'e lâyık bir misafir-i Rabbanî olur.

Eğer kat-ı intisaptan ibaret olan küfür, insanın içine girse; o vakit bütün o mânidar nukuş-u Esmâ-i İlâhiye karanlığa düşer, okunmaz. Zira