Altıncı Kelime

daimîdir. İşte şu kelime, şöyle müjde verip diyor ki:

Ey insan! Nîmetin zevâlinden elem çekme. Çünkü rahmet hazinesi tükenmez. Ve lezzetin zevâlini düşünüp, o elemden feryad etme. Çünkü o nîmet meyvesi, bir rahmet-i bînihâyenin semeresidir. Ağacı bâki ise, meyve gitse de yerine gelen var. Nîmetin lezzeti içinde, o lezzetten yüz derece daha ziyâde lezzetli bir iltifât-ı rahmeti hamd ile düşünüp, lezzeti birden yüz derece yapabilirsin. Nasıl ki bir padişah-ı zîşanın sana hediye ettiği bir elma lezzeti içinde yüz, belki bin elmanın lezzetinin fevkinde bir iltifât-ı şahâne lezzetini sana ihsas ve ihsan eder. Öyle de,

kelimesiyle, yâni hamd ve şükür ile, yani nîmetten in'amı hissetmekle, yani Mün'im'i tanımakla ve in'amını düşünmekle, yani O'nun rahmetinin iltifatını ve şefkatinin teveccühünü ve in'amının devamını düşünmekle; nîmetten bin derece daha leziz, mânevî bir lezzet kapısını sana açar.

ALTINCI KELİME:

Yani, hayatı veren O'dur. Ve hayatı rızık ile idâme eden de O'dur. Ve levâzımât-ı hayatı da ihzar eden