Dokuzuncu Mes'ele

Dokuzuncu Mes'ele

(Mühim ve mahrem bir mes'ele ve bir sırr-ı velâyet)

Âlem-i İslâm'da "Ehl-i Sünnet ve Cemaat" denilen ehl-i hak ve istikâmet fırka-i azîmesi, hakâik-i Kur'âniye'yi ve îmâniyeyi, istikâmet dâiresinde hüve hüvesine Sünnet-i Seniyye'ye ittibâ ederek muhafaza etmişler. Ehl-i velâyetin ekseriyet-i mutlakası, o daireden neş'et etmişler. Diğer bir kısım ehl-i velâyet, Ehl-i Sünnet ve Cemaatin bazı desâtirleri hâricinde ve usûllerine muhâlif bir caddede görünmüş.

İşte şu kısım ehl-i velâyete bakanlar iki şıkka ayrıldılar:

Bir kısmı ise, Ehl-i Sünnet'in usûlüne muhâlif oldukları için, velâyetlerini inkâr ettiler. Hatta onlardan bir kısmının tekfirine kadar gittiler.

Diğer kısım ki, onlara ittibâ edenlerdir. Onların velâyetlerini kabul ettikleri için derler ki: "Hak yalnız Ehl-i Sünnet ve Cemaatin mesleğine münhasır değil." Ehl-i bid'adan bir fırka teşkil ettiler, hatta dalâlete kadar gittiler. Bilmediler ki her hâdî zât, mühdî olamaz. Şeyhleri hatasından mâzurdur, çünkü meczubdur. Kendileri ise mâzur olamazlar.

Mutavassıt bir kısım ise, o velilerin velâyetlerini inkâr etmediler, fakat yollarını ve mesleklerini kabul etmediler. Diyorlar ki: "Hilâf-ı usûl olan sözleri, ya hâle mağlup olup hata ettiler veyahut manası bilinmez müteşâbihât misillü şatahattır."

Maatteessüf birinci kısım, hususan ulemâ-i ehl-i zâhir, meslek-i Ehl-i Sünnet'i muhafaza niyetiyle, çok mühim evliyâyı inkâr, hatta tadlîl etmeye mecbur olmuşlar.

İkinci kısım olan taraftarları ise, o çeşit şeyhlere ziyâde hüsn-ü zan ettikleri için, hak mesleğini bırakıp, bid'ata hatta dalâlete girdikleri olmuş.

İşte şu sırra dâir, pek çok zaman zihnimi işgal eden bir hâlet vardı: Bir zaman ben, bir kısım ehl-i dalâlete mühim bir vakitte kahr ile duâ ettim. Bedduâma karşı müthiş bir kuvve-i