Hanımlar Rehberi — Sayfa 31

ÜÇÜNCÜ RİCA:Bir zaman gençlik gecesinin uykusundan ihtiyarlık sabahıyla uyandığım vakit kendime baktım; vücûdum kabir tarafına bir inişten koşar gibi gidiyor.Niyazi-i Mısrî'nin:

"Günde bir taşı binâ-yı ömrümün düştü yere;

Can yatar gafil, binası oldu viran bî-haber."

dediği gibi, ruhumun hanesi olan cismimin de her gün bir taşı düşmekle yıpranıyor ve dünya ile beni kuvvetli bağlayan ümitlerim, emellerim kopmaya başladılar. Hadsiz dostlarımdan ve sevdiklerimden müfarakat zamanının yakınlaştığını hissettim. O mânevî ve çok derin ve devasız görünen yaranın merhemini aradım, bulamadım. Yine Niyazi-i Mısrî gibi dedim ki:

"Dil bekâsı, Hak fenâsı istedi mülk-ü tenim;

Bir devasız derde düştüm, ah ki Lokman bî-haber!"(Hâşiye)

O vakit birden merhamet-i İlâhiye'nin lisanı, misali, timsali, dellâlı, mümessili olan Peygamber-i Zîşan Aleyhissalâtü Vesselâm'ın nuru ve şefaati ve beşere getirdiği hediye-i hidâyeti, o dermansız, hadsiz zannettiğim

(Hâşiye): Yani benim kalbim bütün kuvvetiyle beka istediği halde; hikmet-i İlâhiye, cesedimin harabiyetini iktiza ediyor. Hekim-i Lokman da çaresini bulamadığı dermansız bir derde düştüm.