Haşir Risalesi — Sayfa 107

halde, o pek ciddî ve izzetli sultânın binler sözleri ve vaadleri ve tehditlerini yalan çıkarmak, hiçbir cihette kâbil midir? Ve hakikatsız olmak mümkün müdür?

Acaba, onüç asırda fâsılasız olarak, hadsiz ruhlara, akıllara, kalblere, nefislere hak ve hakikat dairesinde hükmeden, terbiye eden, idare eden bu mânevî Sultân-ı Zîşan'ın birtek işareti böyle bir hakikatı isbat etmeye kâfi iken, binler tasrihât ile bu hakikat-ı Haşriye'yi gösterip isbat ettikten sonra, o hakikatı tanımayan bir echel ahmak için Cehennem azâbı lâzım gelmez mi? Ve ayn-ı adâlet olmaz mı?

Hem birer zamana ve birer devre hükmeden bütün semâvî suhuflar ve mukaddes kitaplar dahi, bütün istikbale ve umum zamanlara hükümran olan Kur'ân'ın tafsilâtla, izahatla tekrar ile beyan ve isbat ettiği hakikat-ı Haşriyeyi, asırlarına ve zamanlarına göre o hakikatı kat'î kabul ile beraber, tafsilâtsız ve perdeli ve muhtasar bir surette beyan, fakat kuvvetli bir tarzda iddia ve isbatları; Kur'ân'ın davasını binler imza ile tasdik ederler.

Bu bahsin münâsebetiyle Risâle-i Münâcâtın âhirinde, rüknüne, sâir rükünlerin, hususan "Rusül" ve "Kütüb"ün