Haşir Risalesi kitabının 119. sayfası — Onuncu Söz'ün Mühim Bir Zeyli bölümü. Yukarıdaki okuyucu bu sayfadan açılır; metin aşağıda basılı nüsha görünümüyle.

elvâh-ı mahfuzada tesbit etmek, geçirmek; elbette öyle muhît bir kader ve hakîmâne bir takdir ve müdakkikâne bir kayıt ve hafîzane bir kitâbet; ancak Mahkeme-i Kübrâ'da umumî bir muhakeme neticesinde dâimî bir mükâfat ve mücâzat için olabilir. Yoksa o ihatalı ve inceden ince olan kayıt ve muhafaza; bütün bütün manasız, faidesiz kalır; hikmete ve hakikate münâfi olur.

Hem Haşir gelmezse; kader kalemiyle yazılan bu kitâb-ı kâinatın bütün muhakkak manaları bozulur ki, hiçbir cihet-i imkânı olamaz ve o ihtimal, bu kâinatın vücûdunu inkâr gibi bir muhâl, belki bir hezeyan olur...

Elhâsıl:Îmanın beş rüknü bütün delilleriyle, haşir ve neşrin vukuuna ve vücûduna ve dâr-ı âhiretin vücûduna ve açılmasına delâlet edip isterler ve şehâdet edip taleb ederler.

İşte hakikat-ı Haşriyenin azametine tam muvafık böyle azametli ve sarsılmaz direkleri ve bürhanları bulunduğu içindir ki Kur'ân-ı Mu'cizü'l-Beyan'ın hemen hemen üçten birisi Haşir ve Âhireti teşkil ediyor. Ve onu bütün hakâikına temel taşı ve üssü'l-esas yapıyor. Ve her şeyi onun üstüne bina ediyor...

(Mukaddime nihâyet buldu.)

* * *

Haşir Risalesi — Sayfa 119

Haşir Risalesi uygulamada, çevrimdışı