Haşir Risalesi — Sayfa 77

meleklerine tayyare yapan bir Zât'ın, bu derece muhteşem ve sermedî rubûbiyeti ve bu derece muazzam ve muhît hâkimiyeti; elbette, yalnız böyle geçici, devamsız, bîkarar, ehemmiyetsiz, mütegayyir, bekâsız, nâkıs, tekemmülsüz umûr-u dünya üzerinde kurulmaz ve durmaz.

Demek O'na şayeste, dâimî, berkarar, zevâlsiz, muhteşem bir diyâr-ı âher var. Başka bâki bir memleketi vardır.Bizi onun için çalıştırır. Oraya davet eder ve oraya nakledeceğine; zâhirden hakikate geçen ve kurb-u huzuruna müşerref olan bütün ervâh-ı neyyire ashabı, bütün kulûb-u münevvere aktabı, bütün ukûl-ü nuraniye erbabı şehâdet ediyorlar ve bir mükâfât ve mücâzât ihzar ettiğini müttefikan haber veriyorlar ve mükerreren pek kuvvetli vaad ve pek şiddetli tehdit eder, naklederler.

Hulfü'l-vaad ise hem zillet, hem tezellüldür. Hiç bir cihetle celâl-i kudsiyetine yanaşamaz. Hulfü'l-vaîd ise ya afvdan, ya aczden gelir. Halbuki küfür, cinâyet-i mutlakadır

(Hâşiye): Evet küfür, mevcûdatın kıymetini iskât ve manasızlıkla ittiham ettiğinden; bütün kâinata karşı bir tahkir ve mevcûdat âyinelerinde cilve-i esmâyı inkâr olduğundan; bütün Esmâ-i İlâhiye'ye karşı bir tezyif ve mevcûdatın vahdâniyete olan şehâdetlerini reddettiğinden, bütün mahlûkata karşı bir tekzib olduğundan, istidâd-ı insanîyi öyle ifsad eder ki, salah ve hayrı kabûle liyâkatı kalmaz. Hem, bir zulm-ü azîmdir ki, umum mahlûkatın ve bütün Esmâ-i İlâhiye'nin hukukuna bir tecâvüzdür. İşte şu hukukun muhafazası ve nefs-i kâfir, hayra kabiliyetsizliği, küfrün adem-i afvını iktiza eder. اِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظ۪يمٌ⁵⁰ şu manayı ifade eder.

afva kâbil değil... Kadîr-i Mutlak ise, aczden münezzeh ve mukaddestir.