Dördüncü Nokta

ve saadet-i ebediyeye vesile bir şefaatçı hükmüne geçer. Elbette ve elbette meşkûk, muaccel bir menfaatı kaybeden, muhakkak ve müeccel bin menfaatı kazanan; elîm teessürât göstermez; me'yusane feryat etmez.

ÜÇÜNCÜ NOKTA:Vefat eden çocuk, bir Hàlık-ı Rahîm'in mahluku, memlûkü, abdi ve bütün heyetiyle onun masnûu ve ona ait olarak ebeveyninin bir arkadaşı idi ki; muvakkaten ebeveyninin nezâretine verilmiş. Peder ve valideyi ona hizmetkâr etmiş. Ebeveyninin o hizmetlerine mukabil, muaccel bir ücret olarak lezzetli bir şefkat vermiş.

Şimdi, binden dokuz yüz doksan dokuz hisse sahibi olan O Hàlık-ı Rahîm, muktezâ-yı rahmet ve hikmet olarak o çocuğu senin elinden alsa, hizmetine hâtime verse; sûrî bir hisse ile, hakikî bin hisse sahibine karşı şekvâyı andıracak bir tarzda me'yusane hüzün ve feryad etmek ehl-i îmâna yakışmaz, belki ehl-i gaflet ve dalâlete yakışıyor.

DÖRDÜNCÜ NOKTA:Eğer dünya ebedî olsaydı, insan içinde ebedî kalsaydı ve firak ebedî olsaydı; elîmâne teesürât ve me'yusane teellümatın bir mânası olurdu. Fakat mâdem dünya bir misâfirhanedir; vefat eden çocuk nereye gitmişse, siz de biz de oraya gideceğiz.