Hastalar Risalesi — Sayfa 56

Müsbet kısmı mâlûmdur.

Menfî kısmı ise, hastalıklar ve musibetlerle, musibetzede zaafını ve aczini hissedip, Rabb-ı Rahîmine ilticakârâne teveccüh edip, O'nu düşünüp, O'na yalvarıp hâlis bir ubûdiyet yapar. Bu ubûdiyete riyâ giremez, hâlistir.

Eğer sabretse, musibetin mükâfatını düşünse, şükretse, o vakit her bir saati bir gün ibâdet hükmüne geçer. Kısacık ömrü uzun bir ömür olur. Hatta bir kısmı var ki, bir dakikası bir gün ibâdet hükmüne geçer.

Hatta bir âhiret kardeşim, Muhacir Hâfız Ahmed isminde bir zâtın müthiş bir hastalığına ziyâde merak ettim. Kalbime ihtar edildi: "Onu tebrik et. Her bir dakikası bir gün ibâdet hükmüne geçiyor." Zâten o zât sabır içinde şükrediyordu.

ÜÇÜNCÜ NÜKTE

Bir iki Söz'de beyan ettiğimiz gibi, her insan geçmiş hayatını düşünse, kalbine ve lisanına ya "Ah!" veya "Oh!" gelir. Yani ya teessüf eder, ya "Elhamdülillah" der.

Teessüfü dedirten, eski zamanın lezâizinin zeval ve firakından neş'et eden mânevî elemlerdir. Çünkü zevâl-i lezzet elemdir. Bazen