Yirmibeşinci Deva

sahife-i hasenatına girdiği, ehl-i hakikatça sâbittir.

İhtiyarlara bakmak ise, hem azîm sevap almakla beraber, o ihtiyarların –ve bilhassa peder ve vâlide ise– duâlarını almak ve kalblerini hoşnud etmek ve vefakârâne hizmet etmek, hem bu dünyadaki saadete, hem âhiretin saadetine medar olduğu, rivâyât-ı sahîha ile ve çok vukuât-ı tarihiye ile sâbittir.İhtiyar peder ve vâlidesine tam itaât eden bahtiyar bir veled, evlâdından aynı vaziyeti gördüğü gibi; bedbaht bir veled, eğer ebeveynini rencide etse, azâb-ı uhrevîden başka, dünyada çok felâketlerle cezasını gördüğü, çok vukuatla sâbittir.

Evet, ihtiyarlara, mâsumlara, yalnız akrabasına bakmak değil; belki ehl-i îman –mâdem sırr–ı îmânla uhuvvet-i hakikiye var– onlara rastgelse, muhterem hasta ihtiyar ona muhtaç olsa, ruh u canla ona hizmet etmek İslâmiyet'in muktezasıdır.

YİRMİBEŞİNCİ DEVÂ

Ey hasta kardeşler!

Siz, gayet nâfi ve her derde devâ ve hakikî lezzetli kudsî bir tiryak isterseniz, îmânınızı inkişaf ettiriniz. Yani, tevbe ve istiğfar ile ve

namaz ve ubûdiyetle, o tiryak-ı kudsî olan îmânı ve îmândan gelen ilacı istimâl ediniz.

Evet, dünyaya muhabbet ve alâka yüzünden güya âdeta ehl-i gafletin, dünya gibi büyük, hasta, manevî bir vücudu vardır. Îman ise, o dünya gibi zeval ve firak darbelerine, yara ve bere içinde olan o manevî vücuduna birden şifâ verip; yaralardan kurtarıp, hakikî şifâ verdiğini pek çok risalelerde kat'î isbat etmişiz. Başınızı ağrıtmamak için kısa kesiyorum.

Îman ilacı ise, ferâizi mümkün oldukça yerine getirmekle tesirini gösteriyor. Gaflet ve sefâhet ve hevesât-ı nefsaniye ve lehviyât-ı gayr-ı meşrûa, o tiryâkın tesirini meneder. Hastalık madem gafleti kaldırıyor, iştihayı kesiyor, gayr-ı meşrû keyiflere gitmeye mâni oluyor; ondan istifâde ediniz.Hakikî îmânın kudsî ilaçlarından ve nurlarından, tevbe ve istiğfar ile, duâ ve niyaz ile istimâl ediniz.

Cenâb-ı Hak sizlere şifâ versin, hastalıklarınızı keffâretü'z-zünub yapsın. Âmîn, âmîn, âmîn!...