Mektublar

Ey kardeşlerim!

Sizler biliyorsunuz ki, bizim mesleğimizde benlik, enâniyet, şân ve şeref perdesi altında makam sahibi olmaktan, öldürücü zehir gibi ondan kaçıyoruz. Onu ihsas eden hâletten şiddetle ictinab ediyoruz. Elbette burada, altı yedi sene gözünüzle ve yirmi seneden beri tahkikatınızla anlamışsınız ki, ben, şahsıma karşı hürmet ve makam vermek istemiyorum. Sizleri o noktada şiddetle tekdir etmişim. Bana haddimden fazla mevki vermeyiniz diye, size darılıyorum...

(Tarihçe-i Hayat: 294)

* * *

Said, tam toprak gibi mahviyet ve terk-i enâniyet ve tevazu-u mutlakta bulunmak

şarttır, tâ ki Risaleti'n-Nur'u bulandırmasın, tesirini kırmasın...

(Kastamonu Lâhikası: 17)

* * *

Sonra, en zaif bir damar-ı insanî olan şân ü şeref ve rütbe noktasında bana çok elîm bir tarzda o zaif damarımı tutmak için, emredilmiş ihânetler, tahkirler, damara dokunduracak işkenceler yaptılar, hiç bir şeye muvaffak olamadılar. Ve kat'iyyen anladılar ki, onların perestiş ettiği dünyanın şân ü şerefini bir riyakârlık ve zararlı bir hodfuruşluk biliyoruz. Onların fevkalâde ehemmiyet verdikleri hubb-u câh ve şân ü şeref-i dünyeviyeye beş para ehemmiyet vermiyoruz, belki onları bu cihette divane biliyoruz...

(Tarihçe-i Hayat: 502)

* * *

Bundan otuz sene evvel, Cenâb-ı Hakk'ın inayetiyle dünyanın muvakkat şân ü şerefinin ve enâniyetli hodfuruşluk ve şöhretperestliğin ne kadar zararlı ve ne kadar