Birinci Kelime

Birincisi:Ye'sin, ümitsizliğin içimizde hayat bulup dirilmesi.

İkincisi:Sıdkın hayat-ı içtimâiye-i siyasiyede ölmesi.

Üçüncüsü:Adâvete muhabbet.

Dördüncüsü:Ehl-i îmanı birbirine bağlayan nurânî râbıtaları bilmemek.

Beşincisi:Çeşit çeşit sâri hastalıklar gibi intişar eden istibdat.

Altıncısı:Menfaat-ı şahsiyesine himmeti hasretmek.

Bu altı dehşetli hastalığın ilacını da bir tıp fakültesi hükmünde hayat-ı içtimâiyemizde, eczahâne-i Kur'âniye'den ders aldığım "Altı Kelime" ile beyan ediyorum. Mualecenin esasları onları biliyorum.

BİRİNCİ KELİME:"El-emel". Yâni rahmet-i İlâhiye'den kuvvetli ümit beslemek. Evet ben kendi hesabıma aldığım dersime binaen, Ey İslâm cemaati! Müjde veriyorum ki, şimdiki âlem-i İslâm'ın saadet-i dünyeviyesi, bâhusus Osmanlılar'ın saadeti ve bilhassa İslâm'ın terakkisi onların intibahıyla

olan Arab'ın saadetinin fecr-i sâdıkının emâreleri inkişafa başlıyor ve saadet güneşinin de çıkması yakınlaşmış. Ye'sin burnunun rağmına olarak

(Hâşiye): Eski Said, hiss-i kable'l-vuku' ile 1371'de –başta Arab Devletleri– Âlem-i İslâm'ın ecnebi esâretinden ve istibdadından kurtulup İslâmî devletler teşkil edeceklerini kırkbeş sene evvel haber vermiş. İki Harb-i Umumî ve otuz kırk sene istibdâd-ı mutlakı düşünmemiş. Bin üçyüz yetmiş'te olan vaziyeti bin üçyüz yirmi yedide olacak gibi müjde vermiş, te'hirinin sebebini nazara almamış.

ben dünyaya işittirecek derecede kanaat-ı kat'iyyemle derim:

İstikbal yalnız ve yalnız İslâmiyet'in olacak. Ve hâkim, hakâik-i Kur'âniye ve îmâniye olacak. Öyle ise şimdiki kader-i İlâhî ve kısmetimize razı olmalıyız ki, bize parlak bir istikbal, ecnebilere müşevveş bir mâzi düşmüş. Bu dâvama çok bürhanlardan ders almışım. Şimdi o bürhanlardan mukaddematlı bir buçuk bürhanı zikredeceğim. O bürhanın mukaddematına başlıyoruz:

İşte, İslâmiyet'in hakâikı hem mânen,